Bir keresinde, hayatta hissetmek için, çocuklar gizli bir sigara tuttuğu, şirketteki ilk camı içtiler, sınırlara isyanın lezzetine sahip olan geçişlerle meydan okudu. Bugün hayır. Bugün, birçok genç için, “titreme” şekli değişti: artık tütün kokusu veya alkol lezzeti değil, asla dışarı çıkmayan bir ekranın soğuk ışığı var.
Birkaç gün önce yayınlanan yeni ESPAD 2024 raporu şöyle diyor: Avrupalı gençler daha az içiyor ve sigara içiyor, ancak sosyal ağları çok daha fazla kullanıyor. Ve kötü. İtalyan çocukların% 46,5'i bunu sorunlu bir kullanım haline getiriyor. Ve kızlar arasında veriler doğru bir şekilde yükseliyor: Tiktok, Instagram, Snapchat ağında% 55.5 kaybediliyor. İletişim kurmak değil, hayatta kalmak. Grupta kalmak için. Bir toplumda daha az yalnız hissetmek, artık onları nasıl bakacağını bilmeyen.
Bir tür psişik hayatta kalma
Çünkü bu sadece yeni bir bağımlılık değil. Yeni bir psişik hayatta kalma biçimidir. Ağrıyı, bekle, çatışmayı, yorgunluğu anestezi yapmanın bir yolu. Kimsenin durmayı öğretmediği duygular. Artık anlatılmayan, ancak susturulmuş, sessiz, sallanan bu hayal kırıklıkları.
Sorunu dışarıdan içeri doğru hareket ettirdik
Doğru, sayılar bazı cephelerde bize güvence veriyor: daha az alkol, daha az tütün, daha az esrar. Ama başka, daha rahatsız edici bir hikaye, bize de söyleyin: Sorunu içeriden dışarıya taşıdık. Bedenden akla. Maddenden kimliğe.
Çünkü sosyal istismar görünür bir sapma değildir. Camı masanın üzerinde, ağır nefes veya kül tablasındaki sigara bırakmaz. Ama benlikte paramparça kalıyor, yükselişte kaygı, sallanan ruh hali, uykusuz geceler, sessiz olamama.
Sosyal ağların sorunlu kullanımı kendini ince bir şekilde ima eder. Çığlık atma, ama kaz. Patlamıyor, ancak tüketiyor.
Bir okşama gibi '
Bir ekranı sabitlemek için saatler geçiren her erkeğin arkasında sadece bir bağımlılık yok. Eski bir ihtiyaç vardır: görülmek, tanınır, onaylanmıştır. Her biri gibi kaçırılan bir okşama. Her filtre kabul edilme girişimidir. Her viral video, içerik olarak gizlenmiş bir aşk isteğidir. Yani evet, sorun ekran değil. Sorun, ekranın anesteze ettiği şeydir.
Yetişkin olarak ne yapıyoruz?
Birçok ebeveyn sorunu fark eder, ancak felç olur. Çünkü onlar da yorgun, dikkati dağılmış, bunalmışlar. Bazıları sınır koymaya çalışır, ancak kendilerini suçlu hissederler. Diğerleri yapmamıza izin verir, çünkü “onlar sakinler”. Ancak huzur barış değildir. Sadece gürültü yok. Ve bu görünen sakinlikle, çocuklar bağırıyor. Sessiz. Kelimeler olmadan.
Sıkıntıda eğitim almayı bıraktık.
Beklemenin değerini unuttuk. Özgürlüğü terk etme, koşulsuz sevgiyle sınırsız erişimle değiştirdik. Bu arada, algoritma onlarla birlikte büyür. Onları tanıyor, çalışıyor, plazma. Ne istediklerini, ne korktuklarını, sabah üçe kadar uyanık kalmalarını sağlayan şeyleri biliyor. Algoritma kötü değil. Ama acımasızca verimli. Ve eğer kimse bir muadili olarak hareket etmezse, gerçekliğin yerini alır.
O zaman soru şu: Çocuklarımızı gerçekten kim büyütüyor? Noi mi Tiktok?
Yetişkin yanıtına ihtiyacınız var. Moralist olmayan ama sorumlu bir yanıt. Parmağı işaret etmeyen, ancak kolları açan bir cevap. Sadece denklemlere değil, empati için oluşturan bir okula ihtiyacımız var. Sadece üretmek için değil, düşünmeyi öğretirsiniz.
'Hayır' demenin cesareti
Evet demek daha kolay olduğunda, hayır deme cesaretine sahip bir aileye ihtiyacımız var. Gençleri hataları için yargılayan, ancak onu biri olma girişimlerinde karşılayan bir topluluğa ihtiyacımız var. Çünkü sosyal medyada günde 4, 6, 8 saat geçen bir genç sadece “çalışan” değil: bir şeyler arıyor. Ve görevimiz, psikologlar, eğitimciler, ebeveynler gibi bize sormaktır: Ne arıyorsunuz? Dikkat? Alaka? Bir kimlik? Dünyada bir yer mi?
Sosyaller kötü değildir. Onlar semptom.
Gerçek düşman Instagram değil. Alternatiflerin yokluğu. İlişkisel boşluktur. Paylaşılan zaman değil. Kesilen diyalog. Artık zaman, beden, oyun, sessizlik dilini nasıl konuşacağını bilmeyen bir yetişkin. Belki de, bu yeni verilerin arkasında bir fırsat var.
Ergenlik, erkekleri duyguları eğitmezsek kırılgan hale gelir
Giuseppe Lavenia tarafından
07 Nisan 2025
Erkeklere ve onların ihtiyaçlarına bakmaya başlıyoruz
Onlara gerçekten bakmaya başlama fırsatı, bu adamlar. Çözme problemleri olarak değil, insanlara eşlik edecek. Bir rapordaki sayılar olarak değil, anlam arayışında yaşıyor. Akıllı telefonların onları büyütmesini istemiyorsak, yemlerinden daha mevcut olmak bize kalmış. Ve bu varlık saatler içinde değil, özgünlükle ölçülür. Yargılamayan görünümlerde. Yasaklamayan kelimelerle. Koruyan sınırlarda. Sessizlik içinde dinlerler. Bir gün bize bakıp bize sorabilirler:
“Sen oradaydın, yalnızlığımı hissetmemek için ne zaman kaydırdım?” Ve bu soruya, gerçeğe cevap vermeye hazır olmalıyız. Hatalı değil. Ama orada olmayı seçenlerin sorumluluğu ile.
Profesör Giuseppe Lavenia, psikolog ve psikoterapist, Ulusal Teknolojik Bağımlılıklar Derneği, boşluk ve siber zorbalık “di.te” ve Teknolojik Bağımlılıklar Psikolojisi Profesörü E-kampüs üniversiteleri İş Psikolojisi ve Organizasyon Profesörü Marche Politeknik Üniversitesi
Birkaç gün önce yayınlanan yeni ESPAD 2024 raporu şöyle diyor: Avrupalı gençler daha az içiyor ve sigara içiyor, ancak sosyal ağları çok daha fazla kullanıyor. Ve kötü. İtalyan çocukların% 46,5'i bunu sorunlu bir kullanım haline getiriyor. Ve kızlar arasında veriler doğru bir şekilde yükseliyor: Tiktok, Instagram, Snapchat ağında% 55.5 kaybediliyor. İletişim kurmak değil, hayatta kalmak. Grupta kalmak için. Bir toplumda daha az yalnız hissetmek, artık onları nasıl bakacağını bilmeyen.
Bir tür psişik hayatta kalma
Çünkü bu sadece yeni bir bağımlılık değil. Yeni bir psişik hayatta kalma biçimidir. Ağrıyı, bekle, çatışmayı, yorgunluğu anestezi yapmanın bir yolu. Kimsenin durmayı öğretmediği duygular. Artık anlatılmayan, ancak susturulmuş, sessiz, sallanan bu hayal kırıklıkları.
Sorunu dışarıdan içeri doğru hareket ettirdik
Doğru, sayılar bazı cephelerde bize güvence veriyor: daha az alkol, daha az tütün, daha az esrar. Ama başka, daha rahatsız edici bir hikaye, bize de söyleyin: Sorunu içeriden dışarıya taşıdık. Bedenden akla. Maddenden kimliğe.
Çünkü sosyal istismar görünür bir sapma değildir. Camı masanın üzerinde, ağır nefes veya kül tablasındaki sigara bırakmaz. Ama benlikte paramparça kalıyor, yükselişte kaygı, sallanan ruh hali, uykusuz geceler, sessiz olamama.
Sosyal ağların sorunlu kullanımı kendini ince bir şekilde ima eder. Çığlık atma, ama kaz. Patlamıyor, ancak tüketiyor.
Bir okşama gibi '
Bir ekranı sabitlemek için saatler geçiren her erkeğin arkasında sadece bir bağımlılık yok. Eski bir ihtiyaç vardır: görülmek, tanınır, onaylanmıştır. Her biri gibi kaçırılan bir okşama. Her filtre kabul edilme girişimidir. Her viral video, içerik olarak gizlenmiş bir aşk isteğidir. Yani evet, sorun ekran değil. Sorun, ekranın anesteze ettiği şeydir.
Yetişkin olarak ne yapıyoruz?
Birçok ebeveyn sorunu fark eder, ancak felç olur. Çünkü onlar da yorgun, dikkati dağılmış, bunalmışlar. Bazıları sınır koymaya çalışır, ancak kendilerini suçlu hissederler. Diğerleri yapmamıza izin verir, çünkü “onlar sakinler”. Ancak huzur barış değildir. Sadece gürültü yok. Ve bu görünen sakinlikle, çocuklar bağırıyor. Sessiz. Kelimeler olmadan.
Sıkıntıda eğitim almayı bıraktık.
Beklemenin değerini unuttuk. Özgürlüğü terk etme, koşulsuz sevgiyle sınırsız erişimle değiştirdik. Bu arada, algoritma onlarla birlikte büyür. Onları tanıyor, çalışıyor, plazma. Ne istediklerini, ne korktuklarını, sabah üçe kadar uyanık kalmalarını sağlayan şeyleri biliyor. Algoritma kötü değil. Ama acımasızca verimli. Ve eğer kimse bir muadili olarak hareket etmezse, gerçekliğin yerini alır.
O zaman soru şu: Çocuklarımızı gerçekten kim büyütüyor? Noi mi Tiktok?
Yetişkin yanıtına ihtiyacınız var. Moralist olmayan ama sorumlu bir yanıt. Parmağı işaret etmeyen, ancak kolları açan bir cevap. Sadece denklemlere değil, empati için oluşturan bir okula ihtiyacımız var. Sadece üretmek için değil, düşünmeyi öğretirsiniz.
'Hayır' demenin cesareti
Evet demek daha kolay olduğunda, hayır deme cesaretine sahip bir aileye ihtiyacımız var. Gençleri hataları için yargılayan, ancak onu biri olma girişimlerinde karşılayan bir topluluğa ihtiyacımız var. Çünkü sosyal medyada günde 4, 6, 8 saat geçen bir genç sadece “çalışan” değil: bir şeyler arıyor. Ve görevimiz, psikologlar, eğitimciler, ebeveynler gibi bize sormaktır: Ne arıyorsunuz? Dikkat? Alaka? Bir kimlik? Dünyada bir yer mi?
Sosyaller kötü değildir. Onlar semptom.
Gerçek düşman Instagram değil. Alternatiflerin yokluğu. İlişkisel boşluktur. Paylaşılan zaman değil. Kesilen diyalog. Artık zaman, beden, oyun, sessizlik dilini nasıl konuşacağını bilmeyen bir yetişkin. Belki de, bu yeni verilerin arkasında bir fırsat var.
Ergenlik, erkekleri duyguları eğitmezsek kırılgan hale gelir
Giuseppe Lavenia tarafından
07 Nisan 2025
Erkeklere ve onların ihtiyaçlarına bakmaya başlıyoruz
Onlara gerçekten bakmaya başlama fırsatı, bu adamlar. Çözme problemleri olarak değil, insanlara eşlik edecek. Bir rapordaki sayılar olarak değil, anlam arayışında yaşıyor. Akıllı telefonların onları büyütmesini istemiyorsak, yemlerinden daha mevcut olmak bize kalmış. Ve bu varlık saatler içinde değil, özgünlükle ölçülür. Yargılamayan görünümlerde. Yasaklamayan kelimelerle. Koruyan sınırlarda. Sessizlik içinde dinlerler. Bir gün bize bakıp bize sorabilirler:
“Sen oradaydın, yalnızlığımı hissetmemek için ne zaman kaydırdım?” Ve bu soruya, gerçeğe cevap vermeye hazır olmalıyız. Hatalı değil. Ama orada olmayı seçenlerin sorumluluğu ile.
Profesör Giuseppe Lavenia, psikolog ve psikoterapist, Ulusal Teknolojik Bağımlılıklar Derneği, boşluk ve siber zorbalık “di.te” ve Teknolojik Bağımlılıklar Psikolojisi Profesörü E-kampüs üniversiteleri İş Psikolojisi ve Organizasyon Profesörü Marche Politeknik Üniversitesi
